Ελλάς, Ευρώπη, Δημοκρατία

 
Του Μιχάλη Κριθαρίδη, 
 
Ελλάς,
Στην χώρα μας το γνωστό δράμα συνεχίζεται και διαρκώς επιτείνεται…  Από τη μία τα γνωστά πλέον σε όλους μας, παιχνιδάκια των «εταίρων» με τα πήγαινε-έλα της τρόικα, με τα συνεχώς και πιο παράλογα μέτρα και απαιτήσεις , με τις «σκληρές διαπραγματεύσεις» που «ω του θαύματος» πάντα καταλήγουν στην αποδοχή των ακραίων νεοφιλελεύθερων μέτρων της τρόικα. Με το γνωστό και χιλιο-παιγμένο πια εργάκι του «είναι τα τελευταία μέτρα», «τώρα βγαίνουμε από την κρίση», «το πρώτο εξάμηνο θα βγούμε», «όχι τελικά το δεύτερο…», «η αξιολόγηση κλείνει στις 2, στις 10, το Πάσχα, το καλοκαίρι κλπ κλπ κλπ…»
Από την άλλη, οι άνθρωποι να βλέπουν μία διαρκώς φθίνουσα πορεία του βιοτικού τους επιπέδου, μισθοί, δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών να συνεχίζουν να τεμαχίζονται στα εργαστήρια των νεοφιλελεύθερων μνημονίων και ουδείς ουσιαστικά να αντιλέγει, ή όσοι αντιλέγουν, να αντιλέγουν υποκριτικά για να ρίξουν απλώς την Κυβέρνηση, ενώ είναι οι ίδιοι που είναι πιο νεοφιλελεύθεροι και από το ακραίο ΔΝΤ, της τρόικα, που μέχρι χθες απαιτούσαν συμφωνία και παραμονή στο ευρώ πάσει θυσία… Οι ίδιοι που λέγανε «Ναι σε όλα» και καλούσαν τον κόσμο να διαδηλώσει, να φωνάξει, ακόμα και να υπογράψει υπεύθυνες δηλώσεις για την αποδοχή κάθε μέτρου ώστε να παραμείνει η χώρα στο ευρώ. Να πει εν γένει «Ναι» στους δανειστές και τα μέτρα τους, στο Δημοψήφισμα του περασμένου Ιουλίου, λες και δεν αρκούν οι πολίτικοι που μόνο ναι τους έλεγαν και τους λένε, έπρεπε να το πει και ο υποφέρων λαός…
Ενώ και το ζήτημα του προσφυγικού, δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο την κατάσταση, αφού οι Έλληνες, «Ευρωπαίοι» δεν είναι για να αδιαφορούν για τους ανθρώπους που οι βόμβες των ευρωπαίων και των παντός είδους συμμάχων τους, οδήγησε τους ανθρώπους αυτούς, να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες και να ρισκάρουν την ζωή τους στις θάλασσες, στις πείνες και τις λάσπες της Ευρώπης… 
Συνεπώς στην Ελλάς η κατάσταση είναι μάλλον απαισιόδοξη…
 
Ευρώπη, 
Στην Ευρώπη, αυτές τις μέρες προσπαθούν να συνέλθουν από τα απάνθρωπα χτυπήματα του ISIS, εναντίον αμάχων αθώων πολιτών. Βέβαια η Ευρώπη του σήμερα που μαζεύει τα κομμάτια της, δεν είναι η συνέχεια της Ευρώπης του χθες, που ο Ολάντ έστελνε οπλισμό στην Συριακή Αντιπολίτευση, η οποία έθρεψε τους κόλπους του ISIS; Δεν είναι η συνέχεια της Ευρώπης των βορειοατλαντικών συμμάχων, που στηρίζουν σθεναρά την Σαουδική Αραβία που χρηματοδοτεί και εξοπλίζει το ISIS; Δεν είναι η συνέχεια της Ευρώπης που μαζί με τους συμμάχους της όπλισαν τα χέρια των τρομοκρατών οι οποίοι σήμερα είναι πλέον ανεξέλεγκτη; 
Όπως εύστοχα παρατήρησε ο Νόαμ Τσόμσκι, «ο καλύτερος, πιο εύκολος και πιο αποτελεσματικός τρόπος για να καταπολεμήσεις την τρομοκρατία, είναι να πάψεις να είσαι μέρος της…»
Επιπλέον η ίδια Ευρώπη μας έδειξε την πληθώρα των αξιών και ιδεωδών της και στο προσφυγικό… Στην ίδια ουσιαστικά πολιτική όπως και με την τρομοκρατία, η Ευρώπη του σήμερα, δεν είναι η συνέχεια της Ευρώπης του χθες; Της Ευρώπης δηλαδή που μαζί πάλι με τους βορειοατλαντικούς συμμάχους της δεν έχουν αφήσει χώρα της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής χωρίς «Δημοκρατική Επέμβαση»; Δεν είναι ακόμα η ίδια Ευρώπη που προάγει τις ανθρώπινες αξίες, τις ελευθερίες, τα δικαιώματα; Δηλαδή η ελευθερία κίνησης για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, έγκειται μόνο στην ελευθερία κίνησης των κεφαλαίων; Για τους ανθρώπους; Όχι; 
Αλλά ποια Ευρώπη θα μου πείτε και θα σας πω…
Αρκεί κάποιος να διαβάσει μόνο τα δύο πρώτα άρθρα της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, για να καταλάβει το μέγεθος της απάτης… οι μεταξωτές κορδέλες ήταν φύκια και ο παράδεισος της ΕΕ που κάποιοι συνεχίζουν να πιστεύουν και να πλασάρουν, είναι τελικά μια εξαθλιωμένη, ματωμένη, λασπωμένη και θαλασσο-πνιγμένη μνημονιακή κόλαση...
Στο Άρθρο 2 αναφέται: Η Ένωση βασίζεται στις αξίες του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας (Ειδομένη), της Δημοκρατίας (Μνημόνια, Εκλογές, Δημοψήφισμα), της ισότητας (τεράστια κοινωνικά χάσματα), του κράτους δικαίου (πάλι Μνημόνια), καθώς και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (Μνημόνια και προσφυγικό). 
Το άρθρο Άρθρο 3 παρ. 1: Η Ένωση έχει σκοπό να προάγει την ειρήνη (Ιράκ, Μαλί, Λιβύη, Ουκρανία, Αιγυπτος, Συρία), τις αξίες της και την ευημερία των λαών της (Μνημόνια). 
Το Άρθρο 3 παρ. 2: Η Ένωση παρέχει στους πολίτες της χώρο ελευθερίας (...) χωρίς εσωτερικά σύνορα (προσφυγικό) (...) σε συνδυασμό με κατάλληλα μέτρα για το άσυλο, τη μετανάστευση κλπ (προσφυγικό πάλι).
Το Άρθρο 3 παρ. 3: Η Ένωση εργάζεται με στόχο την πλήρη απασχόληση (ανεργία στην Ελλάδα 25%), την κοινωνική πρόοδο (εδώ απλά γελάμε) και το υψηλό επίπεδο προστασίας και βελτίωσης του περιβάλλοντος (Σκουριές). Και το ακόμα πιο φοβερό: Η Ένωση καταπολεμά τον κοινωνικό αποκλεισμό και τις διακρίσεις και προωθεί την κοινωνική δικαιοσύνη και προστασία (120 εκατομμύρια φτωχοί, 30 εκατομμύρια άνεργοι, 4,5 εκατομμύρια άστεγοι). Η Ένωση προάγει την οικονομική, κοινωνική και εδαφική συνοχή και αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών μελών (δείγματα αυτής της αλληλεγγύης είναι η Ελλάδα, η Κύπρος, η Ισπανία, η Πορτογαλία κλπ κλπ). 
Το Άρθρο 3 παρ. 5: Στις σχέσεις της με τον κόσμο η Ένωση, συμβάλλει στην ειρήνη (Ιράκ, Μαλί, Λιβύη, Ουκρανία, Αιγυπτος, Συρία και άλλα πολλά), την ασφάλεια, την αλληλεγγύη, την εξάλειψη της φτώχειας και την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων, ιδίως των δικαιωμάτων του παιδιού (ποιών παιδιών; αυτών που βάζουν οι πολυεθνικές της ΕΕ να δουλεύουν ακόμα και κάτω από 10 ετών για ένα δολάριο την ημέρα; ή των παιδιών που γεννιούνται στις λάσπες της Ειδομένης;)... 
Οι αυταπάτες λοιπόν πρέπει να σταματήσουν, κανένας παράδεισος δεν υπάρχει στις Βρυξέλλες του αίματος, στην Ειδομένη της λάσπης, στην Ελλάδα των μνημονίων, στο Αιγαίο των Αϊλάν...
 
Δημοκρατία,
Αυτό το κεφάλαιο είναι κενό… γιατί η Δημοκρατία σήμερα είναι κενή περιεχομένου… κανένας λαός ουσιαστικά δεν αποφασίζει για την τύχη και το μέλλον του. Αντιθέτως για το μέλλον όλου του κόσμου αποφασίζει μια χούφτα ανθρώπων με βάση τα δικά τους σχέδια και συμφέροντα…
 
Ο απολογισμός λοιπόν είναι απλά τραγικός, Ελλάς, Ευρώπη, Δημοκρατία… είναι πλέον έννοιες που οδηγούν συνειρμικά στην απαισιοδοξία και την δυστυχία…
 
Δεν αρκεί όμως να ελπίζουμε πως κάτι θα αλλάξει, πρέπει να παλέψουμε για την αλλαγή… Γιατί πλέον ακόμα και οι πιο πιστοί υπηρέτες της "λογικής" ότι "ο κόσμος αυτός είναι και τι να κάνουμε", όσο απάνθρωπος, άδικος, παράλογος και αν είναι, αντιλαμβάνονται ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά σε τούτο το μάταιο κόσμο…
 
24/3/2016