Η εναλλακτική πολιτική…

Του Μιχάλη Κριθαρίδη,
 
Ακούσαμε τις προάλλες την Μαρία Σπυράκη να κάνει λόγο «για διάλυση των κρατικών δομών» ως εναλλακτική πολιτική από την εφαρμοστέα. Προφανώς οι άνθρωποι της ΝΔ του κ.Μητσοτάκη, αφού εμφανίστηκαν μετά την εξαφάνιση τους λόγω της συζήτησης και ψήφισης για τις offshore (στο οποίο αφενός η Κυβέρνηση προσπάθησε να μαζέψει τα δικά της ασυμμάζευτα, αφετέρου η Αξιωματική αντιπολίτευση τράπηκε σε φυγή παρά τις αρχικές της κατηγορίες κατά της Κυβέρνησης), επέστρεψαν για να μας υπενθυμίσουν τον μεγάλο τους πόθο να διαλύσουν ότι έχει απομείνει από τις κρατικές δομές…
Και αλήθεια, είναι αυτό εναλλακτική πολιτική;
Το μνημόνιο και η πολιτική του όπως εκφράζεται από τους αριστεροδεξιούς  και δεξιοαριστερούς μνημονιόφρονες, αντιπροσωπεύει κάτι διαφορετικό από την διάλυση των κρατικών δομών; Αντιπροσωπεύει κάτι διαφορετικό,  λιγότερο ή καλύτερο από την διάλυση των πάντων;  Δεν είναι αυτό που διαλύει την κοινωνία μας, την νεολαία μας, την χώρα μας, τα δικαιώματα μας, την δημοκρατία μας και όλα τα δημοκρατικά, ανθρωπιστικά και κοινωνικά κεκτημένα μας;
Άρα ποια εναλλακτική κ.Σπυράκη; Ποια εναλλακτική κύριοι της ΝΔ; Ποια εναλλακτική από το μνημόνιο που μαζί με τους κυρίους της συγκυβέρνησης ψηφίσατε; Ποια εναλλακτική αφού η συγκυβέρνηση συνεχίζει τον εξαθλιωτικό μονόδρομο, που εσείς ανοίξατε; Ποια εναλλακτική; 
Και είναι πραγματικά αστείο, αν όχι τραγικό να ακούμε να γίνεται συζήτηση περί εναλλακτικών… Όχι επειδή δεν υπάρχουν, σαφώς και υπάρχουν, φυσικά όμως δεν μπορούν να αναζητηθούν και να εκφραστούν από όσους έχουν κάνει το μνημόνιο καθεστώς και επιζητούν την διαιώνιση του. Αλλά από όσους σταθερά, συνεπώς και ειλικρινώς, ήταν, είναι και θα είναι απέναντι του, αντιμαχόμενοι το μνημόνιο και τον εξαθλιωτικό μονόδρομο που αυτό συνεπάγεται για  την κοινωνία μας…
Ωστόσο για να βάζουμε τα πράγματα στη  θέση  τους. Για να γίνει λόγος για εναλλακτική ως προς κάτι, σημαίνει πως αυτό το οποίο ήδη υπάρχει, είναι μια κάποια έστω αποδεκτή λύση…
Ειδικεύοντας τώρα και εστιάζοντας στο μνημόνιο, μπορεί να θεωρηθεί το μνημόνιο μία έστω και κάποια, κάπως αποδεκτή πολιτική, ώστε να μιλήσουμε πέραν αυτού για εναλλακτικές; Φοβάμαι πως όχι…
Το μνημόνιο είναι ένα αντιδημοκρατικό καθεστώς, είναι μία άνευ όρων επιβολή και επιβουλή της Δημοκρατίας, του Κοινοβουλευτισμού και της Συνταγματικής νομιμότητας. Μία κατάφωρη και άνευ προηγουμένου καταπάτηση των θεμελιωδών ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ελευθεριών. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να μιλάει για το μνημόνιο ως μια κάποια αποδεκτή έστω «λύση», δεν πρόκειται για λύση, πρόκειται για διάλυση… όπως ακριβώς, ωμά και κυνικά, παραδέχτηκε και αναφέρθηκε η κ.Σπυράκη…
Δεν μπορεί να συνιστά αποδεκτό μέρος μιας λύσης, η εικόνα των ανθρώπων στην Θεσσαλονίκη που ποδοπατούνται, λιποθυμούν και περιμένουν σε τεράστιες ουρές για μια σακούλα τρόφιμα…
Δεν μπορεί και δεν συνιστά αποδεκτό μέρος της λύσης, οι άνθρωποι να αντιμετωπίζονται ως μονάδες μέτρησης και εγγραφής του κρατικού προϋπολογισμού, ομάδες θυσίας και προληπτικού κόφτη, ομάδες  που διαβιούν μεταξύ υπάρξεως και ανυπαρξίας, κατά το δοκούν, ορισμένων δυναστών-δανειστών…
Δεν μπορεί και δεν συνιστά μέρος της λύσης, παρά μονάχα διάλυση, όλη αυτή η εξαετία της διαρκώς πιο βάρβαρης επιβολής της εξαθλίωσης,  χάριν ενός χρέους, που δεν δημιούργησε ο λαός, και οποίος τώρα καλείτε να θυσιαστεί για αυτό… Επειδή κάποιοι άλλοι  «μαζί τα φάγανε»…
Συνεπώς όταν μιλάμε με όρους μνημονίου, δεν ψάχνουμε εναλλακτική πολιτική, αλλά αναζητούμε απλά πολιτική. Διότι δεν αποδεχόμαστε το μνημόνιο ως λύση, η σκλαβιά μας, δεν μπορεί και δεν συνιστά αποδεκτή λύση για εμάς! 
Και όλα αυτά, καταδεικνύονται φυσικά για άλλη μια φορά… Τα «τελευταία μέτρα» που τώρα ψηφίστηκαν, δεν ήταν φυσικά τα τελευταία, όπως ποτέ δεν ήταν όταν ακούγαμε αυτή την φρασούλα! Ήδη, χωρίς να προλάβει να στεγνώσει το μελάνι αυτών των μέτρων, ακούμε τα εργασιακά που έρχονται από Σεπτέμβρη με κατάργηση 13 και 14 μισθού στον ιδιωτικό τομέα, ποινικοποίηση απεργιών κλπ κλπ….
Πρέπει λοιπόν να το καταλάβουν και οι τελευταίοι, που ακόμα δεν το έχουν συνειδητοποιήσει… αυτό θα συμβαίνει συνέχεια και πάντα όσο υπάρχουν τα μνημόνια, είτε με Αλέξη, είτε με Κυριάκο, είτε με όποιον άλλο διαχειριστή του μνημονίου βάλουμε… 
Πρέπει λοιπόν να σταματήσουμε αυτή την διάλυση, γιατί είναι δεδομένο ότι δεν θα σταματήσει πριν ολοκληρώσει την «δουλειά» της, δηλαδή την διάλυση των πάντων… Τα καθεστώτα φεύγουν  είτε όταν τα ανατρέψουν, είτε όταν ολοκληρώσουν την βρώμικη δουλειά τους…  Και πρέπει να την σταματήσουμε όπως μας το επιβάλει το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος μας… Ας μην έχουμε αυταπάτες ότι η διάλυση δεν θα αφορά εμάς, γιατί η διάλυση είναι ολοκληρωτική, αφορά όλους και όλες… Η απάντηση πρέπει να δοθεί άμεσα και επιτακτικά, χωρίς δισταγμούς, χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς δειλία… με σθένος και αποφασιστικότητα, με διεκδίκηση και όραμα, με αντίσταση και ανυπακοή…!
 
6/6/2016