Λογική αναζήτηση σε έναν κόσμο ακραίου παραλογισμού...

 

Του Μιχάλη Κριθαρίδη, 

Οι άνθρωποι διαφέρουν από τους λοιπούς ζωντανούς οργανισμούς του πλανήτη μας, από την χρήση του "έλλογου στοιχείου". Το "έλλογο", δηλαδή η λογική, θα έπρεπε θεωρητικά να είναι η ανθρώπινη πυξίδα, για κάθε μικρή ή μεγάλη δράση, για κάθε απόφαση και υλοποίηση αυτής. Επιπλέον θα έπρεπε η ίδια αυτή λογική, να αποτρέπει τους ανθρώπους από οποιαδήποτε -μη πρότερα υποκείμενη σε λογική σκέψη- δράση. Είναι όμως έτσι; Οι άνθρωποι σήμερα λειτουργούν κατά τον ανωτέρω περιγραφόμενο τρόπο;

Μάλλον Όχι, ως κανόνας μάλιστα έχει επικρατήσει o ακριβώς αντίθετος τρόπος δράσης. Οι άνθρωποι αρνούνται να σκεφτούν, ή και αν ακόμα το κάνουν, επιδίδονται σε λογικά άλματα, σε συγκάλυψη της λογικής χάριν της υποστήριξης κάποιου «παράλογου» . Αυτό συμβαίνει μόνο και μόνο επειδή το εκάστοτε παράλογο, είναι πιο εύκολο, πιο βολικό, πιο συμφέρον και πιο ανώδυνο. Επειδή δεν μας βγάζει από την συμβατική κανονικότητα που έχουμε ορίσει για τον εαυτό μας και δεν μας ταράσσει την συνύπαρξη μέσα σε αυτή την παράλογη ολότητα.

Επιπλέον ακόμα και στην περίπτωση που οι άνθρωποι αποφεύγουν την απόρριψη της ίδιας της διαδικασίας της «λογικής σκέψης προ της δράσης τους» και τα λοιπά λογικά άλματα, προσφεύγουν σε πράξεις ανακόλουθες της σκέψης και μετέπειτα απόφασης τους, αχρηστεύοντας ουσιαστικά, την διαδικασία σκέψης στην οποία υπέβαλλαν τους εαυτούς τους.

Ωστόσο μόνο μέσα από μια ορθολογική δράση, που προϋποθέτει λογική σκέψη, μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι, να αντιλαμβανόμαστε τι γίνεται γύρω μας και να αντιμετωπίζουμε «καταλλήλως» την οιαδήποτε συγκεκριμένη κατάσταση.

Τα βήματα συνεπώς για καλύτερους και πιο ενεργούς ανθρώπους, που θα συναποτελούν με την σειρά τους μια ορθολογική κοινωνία, είναι πρώτα η λογική σκέψη του οτιδήποτε, έπειτα λήψη της απόφασης σύμφωνα με την πρότερη σκέψη, η εξωτερίκευση αυτής της απόφασης  και τέλος η συνεπής και αταλάντευτη προσπάθεια υλοποίησης της.

Θα μου πει όμως κάποιος, και δικαιολογημένα μάλιστα: υπάρχει μόνο μία λογική προσέγγιση του οιουδήποτε ζητήματος; Ή ακόμα και μία μόνο να υπάρχει, αυτή δεν μεταβάλλεται;

Η απάντηση μου σε αμφότερα τα ερωτήματα, είναι μάλλον καταφατική. Σε γενικές γραμμές πιστεύω ότι υπάρχει μία λογική προσέγγιση για κάθε ζήτημα, μπορεί να υπάρχουν ορισμένες διαφοροποιήσεις, λεπτές κατά τη γνώμη μου, όμως η γενική πανθομολογούμενη λογική αντίληψη είναι μία. Όσον αφορά την μεταβλητότητα της λογικής προσέγγισης σε κάποιο ζήτημα, σαφώς πολλές φορές η ανθρώπινη σκέψη μεταλλάσσεται και προσαρμόζεται στην εκάστοτε κατάσταση, ωστόσο αυτό πάλι δεν οφείλεται σε μία εξελισσόμενη λογική, αλλά στην εξελισσόμενη και μεταβλητή προσέγγιση του ανθρώπου προς αυτή.

Ακριβώς λοιπόν επειδή είναι σχεδόν μοναδικός, ο δρόμος της λογικής, είναι μονοδρομημένος και δεν έχει ούτε «επικίνδυνες στροφές», ούτε γκρεμούς, ούτε αέναους κύκλους, έχει μονάχα μια ευθεία, ανηφορική και κουραστική. Πρέπει όμως να μάθουμε να τον ανεβαίνουμε και να μην μας κουράζει, αντιθέτως μάλιστα να μην μπορούμε να υπομείνουμε την παραμονή μας εδώ κάτω, στον κόσμο του ακραίου παραλογισμού…