Ως πότε;

 
Του Μιχάλη Κριθαρίδη, 
 
Ζούμε και αυτές τις μέρες το χιλιοπαιγμένο δράμα της διαπραγμάτευσης. Το κουαρτέτο απεχώρησε από την Αθήνα και η Κυβέρνηση ετοιμάζεται να καταθέσει την προσεχή εβδομάδα τα νομοσχέδια του ασφαλιστικού και του φορολογικού στη Βουλή.
Ωστόσο, συμφωνία με τους θεσμούς δεν υπήρξε και η πρώτη αξιολόγηση δεν ολοκληρώθηκε ούτε κατέληξε ακόμα… Συνεπώς εύλογα γεννάται το ερώτημα, έστω ότι κατατίθενται στη Βουλή τα νομοσχέδια, έστω ακόμα και ότι ψηφίζονται, όταν και αν η Κυβέρνηση συμφωνήσει με τους «εταίρους» θα ξαναβιώσουμε την περιβόητη ανανομοθέτηση του 2015; Δηλαδή θα έρθει μετά να ακυρώσει και να πάρει  πίσω νόμους που μόλις πρόσφατα θα έχει ψηφίσει το ελληνικό Κοινοβούλιο; 
Ακούμε ακόμα αυτές τις μέρες ότι η Κυβέρνηση συζητά με τους «εταίρους» ένα πρόγραμμα για το 2019-2022, δηλαδή για την μετά το 3ο μνημόνιο εποχή, ή μάλλον για την εποχή του 4ου μνημονίου… Και το αστείο της υπόθεσης είναι πως αυτή η συζήτηση γίνεται για να υπάρξει παράλληλα, η περιβόητη ρύθμιση του χρέους…
Ας θυμηθούμε όμως, ότι για το μνημόνιο 2, των κ.Σαμαρά-Βενιζέλου, θα ξεκινούσε η συζήτηση της ρύθμισης του χρέους στις αρχές του 2014… η συζήτηση αυτή δεν ξεκίνησε ποτέ. Για το δε μνημόνιο 3, των κ.Τσίπρα-Καμμένου (που ψηφίστηκε μαζί με την μνημονιακή αντιπολίτευση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ), θα ξεκινούσε η συζήτηση για το χρέος μόλις ολοκληρωθεί η πρώτη αξιολόγηση…  Η πρώτη αξιολόγηση φαίνεται να ολοκληρώνεται σιγά, σιγά. Όσο όμως ολοκληρώνεται, όλο και πληθαίνουν οι φωνές που κάνουν λόγο για νέα συμφωνία-μνημόνιο, για να δούμε αν θα συζητήσουμε το χρέος…
Έχουμε λοιπόν, χρόνια τώρα το γνωστό τυράκι της  ρύθμιση του χρέους, στο οποίο γνωστό τυράκι και παραμυθάκι,  ουδείς μάλιστα, κάνει λόγο για κούρεμα, για μείωση κλπ… παρά μόνο για «ελάφρυνση» με την μορφή της επιμήκυνσης της αποπληρωμής του… Wow…! 
Δηλαδή συμβαίνει ότι συμβαίνει τώρα 6 χρόνια, θα συμβαίνει για άλλα τόσα, ώστε να κάνουμε μια τρύπα στο νερό… αφού κιόλας μπήκαμε στα μνημόνια με χρέος 130% επί του ΑΕΠ και τώρα είμαστε στο 180% επί του ΑΕΠ. 
Επιπλέον, μιλάμε για ένα χρέος το οποίο ποτέ κανείς δεν ήλεγξε πώς δημιουργήθηκε, από ποιόν, πότε και γιατί; Δεν υπήρξε καμία επιτροπή λογιστικού του ελέγχου και την μόνη που υπήρξε, την Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους, φροντίσαμε να την φιμώσουμε και να την σταματήσουμε με κάθε τρόπο και κάθε μέσο.
Ως πότε όμως θα ζούμε, ή μάλλον θα επιβιώνουμε με αυτόν τον τρόπο;
Μπορεί κάποιος από όσους μας ζαλίζουν κάθε μέρα τα αυτιά για την αναγκαιότητα των μνημονίων και των προγραμμάτων «διάσωσης», να μας πει πότε αυτές οι «μεταρρυθμίσεις» θα αποδώσουν; Πότε θα μπορέσουμε να πούμε ότι μπορούμε κάτι να ελπίζουμε; Πότε θα σταματήσουμε να ανησυχούμε και να αγχωνόμαστε τι άλλο θα μας πάρουν; Πότε;;;
Ζούμε καταστάσεις πρωτοφανείς και δύσκολες, ακόμη δε περισσότερο απελπιστικές γιατί κανένας δεν γνωρίζει τι μέλλει γενέσθαι… 
Ακούμε την Κυβέρνηση να μιλά και να συμπεριφέρεται λες και είναι σε άλλη χώρα, λες και απευθύνεται σε άλλο κόσμο… Ο Πρωθυπουργός να έχει πάρει και να προσπαθεί να μιμηθεί το success story του κ.Σαμαρά, ας προσέξει όμως μην φύγει σαν τον κ.Σαμαρά, με 4 ήττες στην πλάτη του και εντυπωμένος στην συνείδηση του ελληνικού λαού, σχεδόν ως ένας μισητός πρωθυπουργός… 
Από την άλλη ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, αυτός και αν είναι στον κόσμο του, πουλάει παντού δεξιά και αριστερά το παραμυθάκι του μεταρρυθμιστή, του εκσυγχρονιστή, του έτοιμου να καθίσει στον πρωθυπουργικό θώκο, ακόμα ακόμα, του νέου,  αδιάφθορου και αμόλυντου πολιτικού, λες και δεν ήταν ποτέ σε θέση εξουσίας, και έρχεται τώρα σχεδόν ως σωτήρας…! 
Αλήθεια από πότε έχει ανάγκη αυτή η χώρα από σωτήρες, που έχουν υποστράτηγους, ανθρώπους σαν τον Άδωνι, που συγκαλύπτουν τους κάθε Παπασταύρου, που κοιμούνται και ξυπνούν με το όνειρο των απολύσεων, της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος στις επικουρικές συντάξεις και των μνημονίων;;; Από πότε έχει ανάγκη αυτή η χώρα σωτήρες, που μέχρι χθες έκαναν προπαγάνδα υπέρ της πλήρους υποταγής του ελληνικού λαού στις άγριες ορέξεις των δανειστών; Το περιβόητο κίνημα του «Ναι»…
Οι πολιτικοί είναι λοιπόν στον δικό τους κόσμο…
Ο κόσμος όμως για τους πολίτες είναι πολύ απομακρυσμένος από τον δικό τους… 
Είναι ένας κόσμος συνεχούς εξαθλίωσης, ανεργίας, ανέχειας, περικοπών, εργασιακού μεσαίωνα, μισθών πείνας, συντάξεων πείνας, ακρίβειας, φτωχοποίησης, απόγνωσης και απελπισίας… Ως πότε;;;
Όλοι αναρωτιούνται και το μόνο που τους απασχολεί είναι αυτό; Πότε θα σταματήσουν οι θυσίες; Γιατί οι θυσίες είναι οδυνηρές και κανένας δεν αντέχει άλλο…
Θυσία ένας ολόκληρος λαός, θυσία μια γενιά, θυσία η νέα γενιά, που της έχουν κόψει τα όνειρα, τα πόδια και δεν της δίνουν οξυγόνο για Ζωή…! 
Κλείνοντας θα αναφερθώ σε μια αποστροφή του λόγου του Δήμαρχου Πατρέων, Κώστα Πελετίδη, στην Πλατεία Συντάγματος κατά την κατάληξη της πορείας κατά της ανεργίας, από την Πάτρα στην Αθήνα:
«Σε λίγες μέρες θα γιορτάσουμε την 1η του Μάη του 1886, τότε που καθιερώθηκε το 8ώρο...Σήμερα, 130 χρόνια μετά, ποιος δουλεύει 8 ώρες με έναν αξιοπρεπή μισθό; Κανείς...!».
 
13/4/2016