Τελικά είναι αυτό ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;

Του Άγγελου Γεωργούλα 
 
Ελλάδα 2016... έντονη ύφεση, περίπου ενάμιση εκατομμύριο άνεργοι, φτώχεια και εξαθλίωση για 1/3 περίπου του πληθυσμού και σημαντική μείωση του βιοτικού επιπέδου για τα υπόλοιπα 2/3, οι οποίοι θεωρούνται προνομιούχοι...τη στιγμή που  προνόμιο πλέον δύναται να θεωρηθεί απλά να έχεις τόσα χρήματα όσα είναι ικανά για το προς το ζην.. δηλαδή για την αδήριτη ανάγκη σε τροφή και βασικά αγαθά όπως ηλεκτρισμό και νερό. Η χώρα και ο λαός της δέχεται μία έντονη επίθεση, η οποία είναι πραγματικά άνευ προηγούμενου, με την εξυγίανση των δημοσιονομικών δεικτών. Πράγματι λοιπόν, από το 2010 και μετά υπήρξε μία έντονη προσαρμογή των δεικτών με λήψη σκληρών και επώδυνων αποφάσεων, με την υπόσχεση -από την τότε κυβέρνηση- αλλά και διαχρονικά τΙς κυβερνήσεις που ακολούθησαν ότι ο δρόμος θα είναι δύσκολος αλλά το αποτέλεσμα θα είναι θεαματικό με μια οικονομία δομημένη σε στέρεες βάσεις και με ισχυρή ανάπτυξη παντού για όλους. Έξι χρόνια μετά από αυτήν την πρώτη υπόσχεση , αποτελέσμα όχι μόνο δεν υφίσταται, αλλά τα στοιχεία και ιδίως η πραγματικότητα δείχνουν κάτι εντελώς διαφορετικό. Η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε μία συνεχή περιδύνηση χωρίς ύπαρξη στάλας ανάκαμψης. Οι επιχειρήσεις κλείνουν, ο λαός φτωχαίνει μέρα με την ημέρα. Οι κυβερνήσεις που εκλέγονται τα τελευταια τέσσερα χρόνια εκλέγονται από τον ελληνικό λαό ακριβώς με την υπόσχεση ανάκαμψης. Λέγεται , ότι η μνήμη του ελληνικού λαού είναι βραχύβια και ότι κάνει τα ίδια λάθη συνεχώς, με τις επιλογές του. Ας θυμηθούμε όμως τι υποσχέσεις έλαβε τα τελευταία επτά χρόνια. Με την φράση ''Λεφτά Υπάρχουν'', κερδήθηκαν οι εκλογές με ένα θεαματικό ποσοστό της τάξης του 45%. 
Στην άρδην διαφορετική πολιτική εκείνης της κυβέρνησης από αυτά που υποσχέθηκε, έγινε σημαία της αντιπολίτευσης η ''επαναδιαπραγμάτευση'', το ''άλλο μείγμα πολτικής'', το ''πρόγραμμα του Ζαππείου''. Οι εκλογές και πάλι κερδήθηκαν από αυτόν που υπόσχονταν ελπίδα, με επί της ουσίας αόριστες και μη συγκεκριμένες προτάσεις. Φυσικά, για ακόμη μια φορά η εξαπάτηση διαφάνηκε με την πολιτική που ακολουθήθηκε. Φόροι επι φόρων σε μια κοινωνία και μια οικονομία που διαλύεται μέρα με την ημέρα. Ο ελληνικός λαός καταδίκασε για ακόμη μια φορά αυτήν την πολιτική, την οποία εξάλλου ήταν δεδομένο ότι εξαρχής δεν ήθελε. Την καταδίκασε όμως πως; Με ποιο τρόπο; Εκφραζόμενος δια της ψήφου του και δίνοντας εντολή διακυβέρνησης σε εκείνον που για ακόμη μια φορά πολύ απλά ''πούλησε ελπίδα''. Η ρητορική ήταν πολύ καλή, η συνταγή δοκιμασμένη και σίγουρα θα είχε, όπως και είχε εξάλλου, αποτελέσματα. Το κυβερνών -ακόμη- κόμμα κερδίζει τις εκλογές τον Ιανουάριο του 2015 προτάσσοντας ως βασικό μέλημα και πρώτιστο στόχο ''Το σκίσιμο των μνημονίων σε ένα νόμο και ένα άρθρο, όπως ακριβώς ψηφίστηκαν''. Φράσεις (από στελέχη της νεοεκλεγείσας κυβέρνησης) όπως ''Merkel go home'', ''αξιοπρέπεια'', ''εσείς οι κύριοι της αντιπολίτευσης στα τέσσερα'', ''Αυτή η βουλή δεν πρόκειται να ψηφίσει νέο μνημόνιο'', δείχνουν ότι η νέα κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να κλείσει τον φαύλο κύκλο της ύφεσης πετυχαίνοντας ελάφρυνση των μέτρων και ύπαρξη διαρθρωτικών αλλάγων χωρίς τα μέτρα σοκ που μέχρι τότε εφαρμοζόταν. Έντονη αισιοδοξία και εμπιστοσύνη για ένα καλύτερο αύριο διακατέχει την πλειονότητα των πολιτών ''ξεμπερδεύοντας με το παλιό''. Μάλιστα, το αίσθημα δημοκρατίας διατρανώνεται, με αποκορύφωμα τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την αποδοχή ή όχι της προτεινόμενης από τους δανειστές συμφωνίας. Ο ελληνικός λαός απαντά -ενάντια σε όλες τις προβλέψεις- με ένα περήφανο ''ΟΧΙ'' και μάλιστα σε ποσοστό 62,5 % επί του συνόλου των ψηφισάντων, με το αποτέλεσμα αυτό  να είναι δεσμευτικό βάσει των συνταγματικών επιταγών για την κυβέρνηση και έχοντας ταυτόχρονα πλήρη επίγνωση των ενδεχόμενων επιπτώσεων της επιλόγης του. Και αυτό λέγεται μετά πλήρους γνώσεως από τη στιγμή που όλα τα μέσα συνεχώς και σε επίπεδο ''πλύσης εγκεφάλου'' διατυμπάνιζαν την πίθανη έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη με ό,τι αυτό συνεπαγόταν για την οικονομία, ήτοι πληθωρισμό, ελλείψεις βασικών αγαθών και εν γένει χειροτέρευση της κατάστασης. 
Παρά λοιπόν τις συνεχείς προειδοποιήσεις ο λαός ψήφισε και το ποσοστό του 62% δεν επιδεχόταν αμφισημιών. Η εντολή ήταν ξεκάθαρη. 
Μολά ταύτα όμως, αντί της δεσμευτικότητας της εντολής, το αποτέλεσμα ερμηνεύτηκε κατά το δοκούν με την κυβέρνηση τελικώς να υπογράφει ένα ακόμη μνημόνιο. Το αν η λέξη ''μνημόνιο'' αντικαταστάθηκε με την λέξη ''συμφωνία'' και αν η τρόϊκα (που στη διαδρομή έγινε ''κουαρτέτο'') αντικαταστάθηκε με την λέξη ''θεσμοί'' έχει τελικά καμία σημασία; Τα μέτρα εξακολουθούν να είναι μέτρα, με τον οικονομία (και άρα τους πολίτες) να αργοπεθαίνει περιμένοντας απλά τη χαριστική βολή.
Όσο για την ''παρακαταθήκη δημοκρατίας'' που επαγγελιζόταν μετά την υπογραφή του μνημονίου η κυβερνώσα και πάλι πλειοψηφία προκηρύσσοντας εκλογές μετά την υπογραφή την συμφωνίας (και με στόχο την έγκριση του λαού, η οποία μάλλον κερδήθηκε όχι διά της ψήφου, αλλά δυστυχώς διά της αποχής του από την υπέρτατη δημοκρατική διαδικασία, αφού -προφανώς λανθασμένα- πολλοί δεν θεώρησαν σκόπιμο να συμμετάσχουν), αποτυπώνεται σήμερα με τον πιο γλαφυρό τρόπο ενόψει και της ψήφισης του νομοσχεδίου που αφορά το ασφαλιστικό και φορολογικό σύστημα. Καταλύοντας κάθε δημοκρατική αρχή και συνταγματική επιταγή έρχεται προς ψήφιση με τη διαδικασία του κατεπείγοντος και μάλιστα ημέρα Κυριακή, χωρίς βέβαια να υπάρξει ουσιαστική διαβούλευση με τους φορείς και χωρίς φυσικά να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι τομές πρέπει να γίνουν αλλά όχι απλά προσθέτοντας βάρη σε ένα λαό που δεν μπορεί να πληρώσει τα ήδη υπάρχοντα, με λήψη παράλληλα περιοριστικών μέτρων για την κίνηση στους δρόμους γύρω από την Βουλή και το Μέγαρο Μαξίμου.  Αν όμως όπως αναφέρεστε αγαπητοί κύριοι ''Η μεγάλη πλειοψήφια του ελληνικού λαού στηρίζει την προσπάθειά σας'' τι έχετε να φοβάστε;
Τελικά είναι αυτό δημοκρατία;
 
8/5/2016