Το μόνο της ζωής μου ταξίδι...#NuitDebout

Του Μιχάλη Κριθαρίδη,
 
18 Μαΐου 2016, μία ημέρα πριν την 19η Μαΐου Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Και ενώ η ιστορική ευθύνη επιτάσσει την μνημόνευση αυτής της θλιβερής επετείου του 1919 οπότε και σφαγιάστηκαν περί τους 353.000 Έλληνες του Πόντου, ώστε να θυμηθούμε, να τιμήσουμε και να αγωνιστούμε για τους Έλληνες του Πόντου (ένας εκ των οποίων τυγχάνει και ο υποφαινόμενος)… Ενώ λοιπόν ήθελα και είχα στο μυαλό μου να αναφερθώ σε αυτό, οι εξελίξεις του παρόντος με απομάκρυναν από το ιστορικό παρελθόν…
Το κίνημα της αγρυπνίας της γαλλικής νεολαίας, ή άλλως το γνωστό Nuit Debout, που εδώ και 1,5 μήνα περίπου μας παραδίδει μαθήματα αγωνιστικότητας, αποφασιστικότητας και διεκδίκησης, έχει πάρει πλέον μεγάλες διαστάσεις σε όλο τον κόσμο, πέραν της γαλλικής πρωτεύουσας και πέραν των λοιπών γαλλικών πόλεων…!
Μια νέα γαλλική επανάσταση, όπως αρκετοί την χαρακτηρίζουν, που ξέσπασε κατά της λιτότητας με αφορμή την τελευταία έκφανση αυτής στη Γαλλία, τον εργασιακό ή μάλλον αντεργατικό νόμο του κυρίου Ολάντ…
Ενός νόμου που υποβιβάζει την εργασία στη Γαλλία σε συνθήκες σύγχρονης σκλαβιάς, αυξάνοντας τον χρόνο εργασίας σε έως και 60 ώρες την εβδομάδα, μειώνοντας της αποδοχές, προσφέροντας ευελιξία στους εργοδότες ώστε να μπορούν να απολύουν όποτε θέλουν, όποιον θέλουν και χωρίς αποζημίωση. Στερώντας ουσιαστικά τους γάλλους από τα θεμελιώδη εργασιακά τους δικαιώματα…
Και ενώ όλα αυτά είναι στα σχέδια του διευθυντηρίου των μνημονίων και της λιτότητας, χιλιάδες γάλλοι, κυρίως νέοι, από τις 31 Μαρτίου 2016, ξαγρυπνούν κάθε βράδυ στην πλατεία Δημοκρατίας του Παρισιού και σε άλλες πόλεις της χώρας. Το κίνημα έχει λάβει μαζικές διαστάσεις. Και παράλληλα η καταστολή, η  βία και η αστυνομοκρατία το ίδιο… 
Ο κατά τα άλλα σοσιαλιστής και δημοκράτης κύριος Όλαντ, ο πάλαι ποτέ Ολαντρέου κατά τον κύριο Τσίπρα (αν και σήμερα έχουν αναπτύξει πλέον μια πολύ καλή σχέση, όντας πλέον στην ίδια μνημονιακή πλευρά της ιστορίας), έφτασε μάλιστα στο σημείο να απαγορεύσει την κυκλοφορία και τις συγκεντρώσεις σε συγκεκριμένους κεντρικούς δρόμους του Παρισιού, χθες 17 Μαΐου 2016… 
Επιπλέον έκανε και ένα βήμα παραπέρα,  σε συνέντευξη του o κύριος Όλαντ, εξεράγη λέγοντας «αρκετά πια με τους με τους ταραξίες» διαβεβαιώνοντας παράλληλα ότι έχει δώσει "οδηγίες" ώστε η "καταστολή" να μην εμποδίσει το δικαίωμα στη διαδήλωση. «Η διαδήλωση είναι δικαίωμα, η πρόκληση καταστροφών είναι αδίκημα»…
Αφενός μεν λοιπόν, έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου οι παντός είδους πρεσβευτές της λιτότητας, των μνημονίων και της εξαθλίωσης, εξοργίζονται με τις αντιδράσεις του κόσμου… Ότι δηλαδή θα έπρεπε η γαλλική κοινωνία να σωπάσει, αν όχι να χαιρετήσει κιόλας τον εργασιακό μεσαίωνα που θέλει να επιβάλλει ο κατά τα άλλα σοσιαλιστής ηγέτης…  
Αφετέρου, έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρείται ελεύθερη άσκηση του δικαιώματος στην διαδήλωση, η διαδήλωση με απαγόρευση διαδηλώσεων και συγκεντρώσεων, με πλήρη απαγόρευση κυκλοφορίας σε ορισμένους κεντρικούς δρόμους, και με πρωτοφάνη για τα δημοκρατικά δεδομένα, βία και καταστολή…
Κατόπιν όλων αυτών, έχω να παρατηρήσω και να υπογραμμίσω ότι η γαλλική νεολαία αυτή τη στιγμή και οι αγώνες της, πρέπει αν μη τι άλλο, να μας εμπνέουν… Πρέπει να ασπαστούμε την αγωνιστικότητα και την αποφασιστικότητα τους και εμείς. Να πάρουμε οριστικά και αμετάκλητα την απόφαση, να πάρουμε τις τύχες και τις ζωές μας στα χέρια μας… Ξαναγράφοντας ιστορικές στιγμές αντίστασης, αξιοπρέπειες και δημοκρατίας, σαν αυτές που ζήσαμε με το ΌΧΙ του δημοψηφίσματος…
Δεν πρέπει να παραιτηθούμε, ούτε να σωπαίνουμε περιμένοντας στωικά, ότι κάτι, κάπου, κάπως, κάποτε από μόνο του θα γίνει καλύτερο… Τίποτα δεν χαρίζεται, κατακτάται με αγώνα, με επιμονή, υπομονή και αποφασιστικότητα. Με πίστη στις δυνάμεις και τις δυνατότητες μας. Με αμφισβήτηση, με αντίδραση, με πράξη και δράση. Όχι με υποχώρηση, ούτε με σιωπή… Ο αείμνηστος δάσκαλος Συνταγματικού Δικαίου της Νομικής Σχολής Θεσσαλονίκης, ο Αριστόβουλος Μάνεσης, αγωνιστής της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας, ακόμα και στα ζοφερά χρόνια της δικτατορίας, δίδαξε πως όσοι σωπαίνουν ουσιαστικά συμφωνούν… «οι σιωπούντες δοκεί συναινείν»… 
Εμείς δεν συναινούμε, δεν συμφωνούμε και δεν αποδεχόμαστε ότι πρέπει να ζούμε σαν σκλάβοι… Οι νέοι άνθρωποι στη Γαλλία, στην Ισπανία, στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο πρέπει να βγουν στην πρώτη γραμμή του αγώνα, όπως ακριβώς κάνουν με το Nuit Debout. Γιατί το μέλλον και η ζωή που διακυβεύεται, είναι δικά μας, και δεν πρέπει να τα παραχωρήσουμε, υποχωρούμενοι, υποτασσόμενοι και υπεξούσιοι κανενός...!
Ας γίνει αυτό το κίνημα της νεολαίας, προπομπός και σπίθα σε μια γενικευμένη αντίδραση στην μνημονιακή βαρβαρότητα, στο ανελεύθερο και αντιδημοκρατικό αυτό καθεστώς. Στη λιτότητα, τον εργασιακό μεσαίωνα, την απώλεια θεμελιωδών ελευθεριών και δικαιωμάτων… Ας είναι το πρώτο βήμα, για το μεγάλο της ζωής μας ταξίδι για την ελεύθερη, αξιοπρεπή και αξιοβίωτη ζωή. Γιατί αρκεί έστω και το πιο μικρό-δειλό βήμα για να ξεκινήσεις το μεγαλύτερο ταξίδι… Ένα ταξίδι απελευθερωτικό, πανθρώπινο, δημοκρατικό, ιστορικό και υπαρξιακό…
 
18/5/2016